Duik-Duiker-Duikest
zaterdag 03 december 2011 20:29 | 
Geschreven door Sven Hartemink | 
| 
| 
|
|
|||||||||||||||||||
|
OOp 3 September 2011 vond in het clubhuis aan de Dennenstraat de aftrap van “De Kaaiman Tech” plaats. Het doel van dit team is wrakduiken te beleven, voor iedereen op zijn eigen niveau. “Beleven” omdat je dat op meer manieren kunt doen dan bij duiken alleen. (Denk bv. Aan het nazoeken van wrakhistorie) en “iedereen op zijn eigen niveau” omdat wrakken op verschillende dieptes liggen en je daar eerst de vereiste attitude, kennis en routine voor moet hebben. Het nu volgende stukje gaat over een “Advanced Level Trimix (ALT)” wrakduik. Hans Heesakkers, Jeannette Herregraven en Wilton Derks waren erbij.
|
|||||||||||||||||||
|
WAARSCHUWING Het nu volgende duikverslag gaat over “Technical Diving”. Neem aan niets in dit stukje een voorbeeld. De marges bij “Technical Diving” liggen heel anders dan bij sportduiken door het gebruik van andere apparatuur en het volgen van andere training. Het gemak waarmee ik over dieptes praat is absoluut NIET voor sportduikers. Spreek me gerust aan als je meer over Technical Diving wilt weten maar doe dit nooit zonder opleiding!. |
|||||||||||||||||||
|
-> We leggen de Rib aan de boei boven het wrak. Ik lektest mijn Inspiration rebreather door hem afwisseld op over- en onderdruk te zetten. Hij is dicht. Vervolgens start ik de computer. Batterijen vol, alle censoren doen het, Ik calibreer de drie zuurstofcellen met 100% zuurstof. Allemaal goed. Nu kan ik mijn 45kg zware rebreather omhangen. De Surface support mensen helpen me met |
aankleden. Twee enkel 12’s carbon 300 bar worden aangeklikt. Dit is mijn bail out. SMB’s, masker, vinnen, bijna klaar. Ik prebreath uit mijn “Inspo” en hoor de solenoid achter me zuurstof injekteren. De zuurstofmetingen tonen me 0,7 bar pO2 en de scrubber monitor begint op te lopen. Alles OK. Met een rol achterover ga ik te water. Op 5 meter voeren mijn buddy en ik bij elkaar een bubblecheck uit. Geen belletjes, alles OK.
|
||||||||||||||||||
|
Bailout In tegenstelling tot zijn reputatie bij veel sportduikers, heeft de APD Inspiration rebreather zelden of nooit problemen. Iedere Rebreatherduiker neemt echter “Bail out flessen” (letterlijk vertaald ontsnappingsflessen) mee. In deze flessen zit voldoende en het juiste gas om veilig op te stijgen vanaf je maximale duikdiepte. In ons geval zit in 1 fles een mengsel van veel Helium, weinig Zuurstof en weinig Stikstof (Hypoxic Trimix). Het zuurstofpercentage is zo laag dat je op ondiepere dieptes bewusteloos zou raken. Daarom zit in de tweede fles een hoog percentage zuurtstof (Nitrox). Idealiter kies je een zo hoog mogelijk zuurstofpercentage dat je op maximale diepte nog kan ademen. Daarna kies je een stikstofpercentage dat overeen komt met het ademen van perslucht op 30m (de diepte waarop stikstof narcotisch wordt). De rest vul je aan met helium. Helium verlaagd het risico op narcose maar verlengd de decompressietijden. |
|||||||||||||||||||
|
-> We beginnen de afdaling. Klaren, dilluent injekteren, droogpakinflaten, klaren enz. 5 minuten lang. Op een diepte van 75 meter doemt het donkerblauwe silhouet van de Bengasi onder ons op. Waauw. We zakken verder af langs de shotline en landen aan bakboordzijde op het dek. Het wrak is nog een complete boot en ligt met de kiel recht in de bodem. Ik kijk rechts omhoog naar de hoge opbouw van het achterschip. Tegen het lichtblauwe schijnsel van het oppervlak tekent zich het donkerblauwe silhouet af van een kanon of afweergeschut. Ik schakel over naar een pO2 van 1,3 bar en we trimmen ons uit.
Op naar het kanon. Het kanon is helemaal begroeid en in een gat in de voet zit een grote kabeljauw. Langs de achtersteven dalen we af naar de schroef die zo’n 3 meter doorsnee is. Paarse en gele gorgonen groeien erop. Wat een geweldige, onwerkelijke kleuren. Mijn dieptemeter geeft...95m aan. We zwemmen langs het achterschip omhoog. |
Net voor het achterdek zit een groot vierkant gat dat vast en zeker diende om de ruimen te laden. We laten ons erin zakken en zien op de 2de verdieping een enorme lading glaswerk.
Ik besluit niet dieper dan deze 2de verdieping te gaan. Dat is voor de volgende keer. We zwemmen het ruim weer uit richting het voorschip.
Ik zie een opening naar een gang van wat waarschijnlijk de verblijven waren. Ik kan er helemaal doorheen kijken en zie het lichtblauw aan de overkant. Mijn buddy gebaart er overheen te zwemmen en aan de andere kant te wachten. Ik zwem door de gang en zie links en rechts kamertjes. De kamers aan de boegzijde habben enorme gaten naar buiten. Aan de andere kant van de gang kom ik mijn buddy weer tegen. Even een blik op de tijd. Het kan nog even. We zwemmen naar het voordek en gaan daar een deurtje in. Voor ons ligt een enorme lading wijnflessen. Helaas zijn |
||||||||||||||||||
|
Alle kurken vergaan hahaha. Het wordt tijd voor de shotline.
|
De computer geeft aan dat de eerste stop op 70m is. Met een snelheid van minder dan 10m/min kruipen we omhoog. Als we 45 min. Aan het stijgen zijn, zie ik dat nog niet de helft van de duik erop zit. Maximale duikdiepte 95m, Totale duikduur 2,5 uur!, Zuurstofverbruik 70 bar van een 1x3.
|
||||||||||||||||||
|
Rebreather De APD Inspiration rebreather is een eCCR rebreather. Er zijn ook nog andere types rebreathers maar die behandel ik nu even niet. De duiker ademt uit een contralong/ademzak uit de rebreather. In deze contralong zit een mengsel van Trimix uit het ene 3l flesje (Dilluent) en zuurstof uit het andere 3l flesje. Je uitgeademde gas gaat eerst in de andere contralong en dan naar de scrubber. In deze scrubber zit een granulaat dat CO2 bindt. Deze korrels of sofnolime worden warm tijdens deze reactie. Een stick met temperatuurcensoren meet waar de scrubber warm is en waar hij begint af te koelen. Zo heb je een indicatie van het verbruik. In de scrubberkop zitten 3 O2 censoren. Die meten de pO2. Tijdens de afdaling stel je de pO2 laag in (bv. 0,7 bar) zodat de oplopende druk de PO2 niet boven het maximum van 1,6 brengt. Eenmaal op diepte aangkomen stel je de pO2 in op 1,3 bar om de decompressietijd te minimaliseren. Wanneer de pO2 te laag wordt gemeten, opent een van de twee computers de solonoid. Dit is een electrisch bestuurd magneetklepje dat zuurstof bij doseert tot de ingestelde waarde weer is bereikt. Dit klinkt een beetje als het geruis van een gasaansteker en noemen we dan ook “vuren”. Tijdens de duik is het “vuren” het enige wat je hoort. Zo regelt de eCCR dat je gedurende de hele duik een optimale mix ademt. 3 censoren, 2 computers en 2 batterijen zorgen dat alles zelfs als een systeem uitvalt blijft werken. Een polsdisplay, een headup display en een audio-alarm waarschuwen je wanneer er iets misgaat. Verder kun je de rebreather voledig manueel overnemen mocht dat nodig zijn. Het grote voordeel van de rebreather zit hem in het superlage zuurstofverbruik. Een duik van 1,5 uur kost me zo’n 50 bar en een duik van 2,5 uur 70 bar. Als je bij een diepe duik je planning om wat voor reden niet haalt en je wat langer op diepte blijft, heb je toch voldoende gas om aan je deco-verplichting te voldoen. Andere bijkomende voordelen zijn dat je compleet geruisloos bent en werkelijk met je neus op vissen kunt zitten, je ademgas is vochtig en warm dus geen droge mond meer en veel minder warmte verlies!
Logboek
De Kaaiman tech Ongetwijfeld stond dit verslag vol met nieuwe lastige termen. Ben je onderweg afgehaakt? Prima hoor! Je kunt ook prachtig gewoon sport- duiken. Ben je nieuwsgierig geworden? Praat eens met iemand van de Kaaiman tech.
Text: Hans Heesakkers, NOB 2* Instructeur/IT. Foto’s: Raymond Mijdam.
|
|||||||||||||||||||
.jpg)
Agenda
Aanmelden voor RSS FeedVolg ons op Twitter
Bezoekers teller
 | Vandaag | 131 |
 | Gisteren | 607 |
 | Deze week | 2481 |
 | Vorige week | 8182 |
 | Deze maand | 20746 |
 | Vorige maand | 23808 |
 | van 25-11-2010 | 438777 |
Vandaag: feb 23, 2012