Duikteam

We hadden een missie. Vier mannen waarvan twee duikers, één klein bootje, en een camera. Op zoek naar paaiende barbelen en wie weet kwamen we nog een meerval tegen. Toen wist ik nog niet dat dit mijn meest indrukwekkende duik ooit zou worden...

Sportvisserij Nederland inventariseert namelijk de meervalpopulatie in Nederland. Doel is om de meerval, een fantastische sportvis die nu nog beschermd is door de Flora en Faunawet, in de Visserijwet op te nemen.

Op alle grote rivieren, zoals de Maas, Rijn, Waal en IJssel, is het aantal meervallen namelijk fors aan het stijgen. De meerval is al lang niet zeldzaam meer. Dat zou vandaag wel blijken.

Op naar Limburg

Via een oud-stagiair van het Clusius College, Noud Govers, hadden we vernomen dat in de Maas bij Roermond regelmatig meervallen werden gesignaleerd en gevangen door sportvissers, tijdens het vissen op snoek, karper en snoekbaars.

Voor het meervalonderzoek van Sportvisserij Nederland zijn alle beelden en meldingen hiervan van harte welkom, en onderwater beelden van meervallen zijn zeker van toegevoegde waarde.

Op 7 juli voeren we met zijn vieren naar een aantal stekken op de Maas. Nadat we de eerste twee duiken langs plantenbedden geen barbelen of meervallen hadden gespot, besloten we het eens te proberen onder verschillende vrachtschepen en andere donkere stekken. Onze boot ging voor anker en mijn collega George, ook duiker, en ik doken het troebele water in.

Toen werd het echt donker…

Langzaam doken we verder en het licht verdween. Ook de lampen haalden niet veel uit. Er was namelijk een lichte stroming onder water, dus het sediment van de bodem kwam los. Het leek langzaam nacht te worden.

En ineens een meerval van rond een meter voor de lens. Geïrriteerd door het licht van mijn lamp zwom ie snel weer weg. Flits, nog eentje. Te snel om goed op video te krijgen. Snel ff mijn buddy checken, of hij het ook gezien had. Zeker, maar ik zag dat hij zich niet helemaal op zijn gemak voelde. Ik moet zeggen, het was best benauwend, vooral onder de boten. En je weet dat in de Maas meervallen zijn gevangen van meer dan twee meter… langzaam schoven we verder over de bodem. Wie weet zaten er nog meer.

Plotseling waren ze er. Tientallen, minimaal 30 meervallen van 1 tot 2 meter en sommigen misschien wel langer. We schrokken ons kapot. Pure adrenaline, mijn hart sloeg m’n borstkas uit. Ik zag dat George ook verre van relaxed was. Het was pikdonker.

Niet prettig

Overal flitsten bakbeesten voorbij. En overal voelden we ze langs en tegen onze lichamen zwemmen. Snorharen in ons gezicht. Megastaarten door mijn lichtbundel. Ik scheen langs George zijn gezicht om te kunnen communiceren en zag drie gigantische koppen naast zijn hoofd. Bizar.

Ik scheen omhoog richting de bodem van het schip en zag vijf of zes van die grote, dikke, vette, witte hangbuiken strak tegen elkaar aanliggen, tegen een vrachtschip aan. Ik waande me in een meervalkwekerij van reuzenmeervallen.

Lucht checken, filmen, lamp richten, buddy in de gaten houden, hoofd beschermen om je bril op je hoofd te houden en ademautomaat in je mond. Tientallen kleine tot zeer grote meervallen om je heen. Stofwolken, pikdonker. Tonnen staal boven je hoofd. Totale chaos. Niet prettig als je geen kieuwen hebt. En wat zijn die beesten snel.

George gaf het signaal ‘duik afbreken’ en ‘naar huis’. Goed plan. Het zicht was zo slecht dat we niet eens wisten waar we precies heen moesten zwemmen. We wisten wel dat we aan alle kanten onder de schepen uit konden zwemmen. We pakten elkaars hand en schuifelden langzaam over de bodem in één richting. Na een minuut eindelijk licht. De meervallen achter ons latend…

Geen eenden

Ik kwam als eerste boven en schreeuwde het uit naar de jongens in de boot. ‘Het barst er hier van! Tientallen, ook echt vette bakken, niet te geloven! Dit is bizar!’ Noud en Evert begonnen te lachen om onze gezichtsuitdrukking. Twee volwassen mannen totaal over de rooie. En eindelijk een mooie stek met bewijs. Noud: ‘Zei ik toch! Het barst er hier overal van in de Maas. Je ziet hier ook niet voor niets geen eenden zwemmen.’ Verdomd, hij had gelijk.

Ik was absoluut nog niet tevreden met mijn beelden. Ik wist dat ik terug moest. Je krijgt niet vaak zo’n kans. Maar George wilde voor geen goud weer naar dezelfde stek. Niet vreemd. Uiteindelijk zijn we verderop onder twee andere vrachtschepen gaan kijken. En ook daar lagen ze, gelukkig niet zo veel, maar wel hele grote. Deze kregen we beter op de film.

De films en nog meer sportvisvideo's zijn te zien op het Youtubekanaal van Sportvisserij Nederland.

Missie geslaagd. Al zijn de beelden niet top, ze stonden erop. En ook jammer dat Youtube de kwaliteit automatisch wat naar beneden haalt. Maar het was duidelijk: het barst hier van de meervallen.

Bron